We schreven het al rondom het artikel met Alex Pastoor in VT283: voetballers zijn bedriegers. Soms zelfs acteurs als het uitkomt, vooral bij een voorsprong. Tijdens Frankrijk-Senegal werd een aan Kylian Mbappé toegekende penalty teruggedraaid, omdat de VAR had herkend dat hij de ‘overtreding’ van Sadio Mané willens en wetens had opgezocht. Waar we in het betaald voetbal de hulp van VAR kunnen inroepen, is dat natuurlijk niet zo in het amateur- en jeugdvoetbal. Maar hopelijk wordt er in de arbitrage-opleidingen een extra lesje toegevoegd over ‘het opzoeken van de overtreding’. Acteren doe je maar op de acteerschool.
Tempo
Het moet gezegd, diverse spelregels, strikt toegepast door de arbitrage, waren een verrijking voor de sport. Juist in Amerika, waar zelfs in het honkbal een tijdklok zijn intrede heeft gedaan, houdt men niet van tijdrekken. De achtsecondenregel, met armgebaren door de scheidsrechter, kunnen we als toegevoegde waarde zien. De keeper van Congo deed een keer te lang over het nemen van een doeltrap en kreeg een corner tegen. Tegen Frankrijk gingen de spelers van Paraguay tot het uiterste: het spel vertragen door zo lang mogelijk te blijven liggen, maar net geen blessurebehandeling toelaten zodat ze er een minuut uit zouden moeten. Bij een hoofdblessure is de regel iets anders. Dit leidde bij Engeland-Argentinië misschien wel het Waterloo van de Engelsen in: John Stones stort in minuut 88 ter aarde met iets wat lijkt op een hersenschudding. Hij wordt ‘behandeld’, speelt verder en een paar minuten later wordt hij door de lucht geklopt bij de winnende treffer door Argentinië. Ook vermeldenswaardig was het structurele hoge tempo dat Frankrijk hanteerde zodra het een hoekschop had verdiend. De nemer ging bijna rennend richting de cornervlag om te kijken of een snelle spelhervatting winst kon opleveren. Lees: tegenpartij staat nog niet klaar. Behalve bij een voorsprong, dan was er minder haast geboden. Tempo maken, als je dat voor elkaar krijgt bij je team als tweede natuur, heb je het goed voor elkaar als trainer.
Hand
Vervolgens was er de hand voor de mond op straffe van een rode kaart, vooral om onwelvoeglijk (onderling) taalgebruik uit te bannen. Gelukkig was Lionel Messi zo collegiaal om Declan Rice geen oor aan het naaien toen hij waarschijnlijk iets onschuldigs zei met zijn hand voor de mond, maar we kunnen natuurlijk wachten op een toenemend aantal ‘verklikkers’, ook in situaties dat er geen rampzalige uitspraken door een speler van de tegenpartij worden gedaan.
Extra pauze
En dan hadden we nog de drinkpauze, halverwege de beide speelhelften. Iedereen weet dat dit vooral een commerciële achtergrond had en door coaches kon het worden aangegrepen als tactische time-out, zo ondervond Oranje ook in de wedstrijd tegen Japan bijvoorbeeld. Laten we hopen dat dit alleen nog in uitzonderlijke (klimatologische) omstandigheden navolging krijgt en niet de nieuwe standaard wordt. Je werkt als team keihard om de tegenpartij met de rug tegen de muur te zetten en dan mag je allemaal een paar minuten naar de kant voor een pauze. Aan de andere kant gingen er ook (trainers)stemmen op van coaches die het juist prettig vinden om extra momenten van invloed te krijgen. Hoe dan ook, het kan altijd erger: tijdens de honkbalwedstrijden op het hoogste niveau in de VS is er halverwege de zevende innings een intermezzo met bijvoorbeeld God bless America, waar de spelers ook worden geacht mee te zingen. Stel je dat eens voor op het voetbalveld.
Tijdens de drinkpauzes zag je geregeld dat niet de trainer maar de leider van de spelersgroep zijn medespelers toesprak. Een prachtige video van Scaloni met Paredes op zo’n moment is te zien via deze link.
Wil je de laatste stand van zaken kennen op het gebied van (nieuwe) spelregels, volg dan deze link .