Felice Mazzu, Carolo in wespennest

Sporting Charleroi maakt het zijn trainers doorgaans niet gemakkelijk. De Belgische eersteklasser leek de voorbije jaren een broeihaard voor incidenten tussen bestuur en sportieve staf, maar Felice Mazzu lijkt er voorlopig geen last van te hebben: ‘Ik focus mij op mijn sportieve job.’ Daarin stelt hij plezier voorop. Een fragment uit het artikel: Coherentie Als voetballer doorliep u de jeugdelftallen van Sporting Charleroi. Verder dan de beloften geraakte u echter niet. De weg als trainer ging daarna langzaam maar gestaag. Felice Mazzu: “Dat is een bewuste keuze geweest. Wanneer je zelf geen enkele ervaring hebt met Eerste Klasse kan je maar beter voor een parcours kiezen waarbij je alle reeksen doorloopt. Ik ben begonnen bij de jeugd van Nijvel, een klein clubje in de buurt, waar ik mijn eerste trainerservaring opdeed. Een vergelijking met een volwassen elftal trainen is nauwelijks mogelijk, leerde ik later. Een groep jeugdspelers opleiden of een groep mannen trainen, vraagt een totaal andere aanpak. Het is opleiding versus resultaat. Dus in die zin heeft mijn ervaring met jeugdspelers me niet per se geholpen om volwassenen te coachen. Al moet ik toegeven dat je van elke ervaring iets kan opsteken. Na Nijvel coachte ik eerste elftallen in Vierde en Derde Klasse, alvorens te debuteren in de Jupiler Pro League. Dat proces heeft ruim vijftien jaar geduurd. In zo’n periode krijg je kansen en die moet je benutten. Ik geef een voorbeeld. Bij Tubeke werd ik assistent toen de ploeg debuteerde in Eerste Klasse. De degradatie kon niet ontlopen worden en de coach vertrok, waarop ik de kans kreeg om de fakkel over te nemen. Dat leidde er toe dat Woluwe-Zaventem me aantrok als hoofdtrainer in Derde Klasse. Met die club werd ik kampioen en zo kwam ik in beeld bij Charleroi. Op die manier heb ik heel veel ervaringen opgedaan en mezelf de tijd gegund om me als trainer te vormen. Lees het gehele artikel in VT206. Nog geen abonnee? Word lid!