Het 1.2.3 Puntensysteem van Wilgo Doekhi: Meer beloning voor aanvallend voetbal (VT201)

Al in 2009 constateerden onderzoekers aan de Universiteit van Münster dat de invoering van het zgn. ‘drie-puntensysteem’, in gebruik sinds medio jaren negentig, geen positieve invloed heeft gehad op het beoogde aanvallende voetbal. Het aantal gelijke spelen werd zelfs groter, evenals het aantal doelpuntloze remises. Wat helpt dan wél om voetbal aanvallender en aantrekkelijker te maken? Wilgo Doekhi bedacht het 1.2.3 Puntensysteem. Na het lezen van dit artikel kunt u meediscussiëren via een poll op de site van De Voetbaltrainer en via LinkedIn. Het 1.2.3 Puntensysteem Wat is uw oplossing? Wilgo Doekhi: “Mijn oplossing is eigenlijk eenvoudig. Verlies je een wedstrijd, krijg je nog altijd nul punten. Speel je gelijk, krijgen beide ploegen één punt. Dat verandert niet. Het verschil zit hem alleen in het winnen. In het 1.2.3 Puntensysteem kan de winnaar ófwel twee punten ófwel drie punten verdienen. Om drie punten te verdienen dient het winnende team zowel de eerste als de tweede helft winnend af te sluiten.” Wat zijn de voordelen? Wilgo Doekhi: “Beide helften zijn altijd spannend en je kunt ervan op aan dat er zal worden aangevallen. De basis voor drie punten kan alleen gelegd worden in de eerste helft. De ploeg moet dan op voorsprong staan, anders zijn er nog maar twee punten te verdienen. Maar ook als een ploeg bij rust ruim voorstaat, moet ze na de pauze toch nog scoren voor de volle drie punten. Nu is het zo dat je bij een ruime voorsprong bij rust na de pauze niets meer hoeft te doen, alleen consolideren. De wedstrijd is na 45 minuten al beslist. Het publiek gaat weinig meer zien. Ook na rust moeten beide teams dus op jacht naar goals, ook het team dat al voorstaat. En als dat team gescoord heeft en de marge dus vergroot heeft, kan de tegenstander (ook al staat die bijvoorbeeld met 4-0 achter na een 3-0 ruststand) door het scoren van één doelpunt het team dat voorstaat weer een hak zetten. Immers, dan is de stand na rust gelijk en de ploeg die voorstaat moet daarna opnieuw scoren voor de volle buit. Het wordt allemaal veel dynamischer. Het moge duidelijk zijn dat aanvallen meer gaat lonen. De ruimte op het veld zal daardoor toenemen, evenals het aantal doelpogingen en dus het aantal spectaculaire momenten. Nu is het zo dat clubs alleen getriggerd worden om méér te scoren door het belang van het doelsaldo. Maar in veel competities (denk aan Spanje, maar ook in het amateurvoetbal) speelt dat doelsaldo maar een heel beperkte rol.” Lees het volledige artikel in de printuitgave van De Voetbaltrainer of bekijk de inhoudsopgave hier.